سینمای آمریکای جنوبی را نمیشود فقط با چند ژانر یا چند نام مشهور توضیح داد. بخش مهمی از جذابیت این سینما در فیلمهایی شکل گرفته که چندان علاقهای به توضیح دادن خودشان ندارند؛ فیلمهایی که بیشتر از آنکه داستان را با دیالوگ جلو ببرند، اجازه میدهند فضا، سکوت، چهرهها، طبیعت و حتی زمان حرف بزنند.
در این سینما، یک خیابان خاکگرفته میتواند به اندازه یک دیالوگ درباره وضعیت اجتماعی یک کشور حرف داشته باشد. یک رودخانه فقط پسزمینه داستان نیست. یک خانه قدیمی میتواند تاریخ یک خانواده را در خودش نگه دارد و یک سکوت طولانی، بیشتر از ده صفحه دیالوگ درباره فاصله میان آدمها بگوید.
به همین دلیل است که شاهکارهای سینمای مستقل آمریکای جنوبی معمولاً تجربهای متفاوت از سینمای جریان اصلی ارائه میکنند. این فیلمها اغلب به دنبال قهرمانهای بزرگ، پیچشهای داستانی مداوم یا پایانهای توضیحدادهشده نیستند. آنها بیشتر به دنبال ساختن یک جهان هستند؛ جهانی که مخاطب باید مدتی در آن زندگی کند تا معنایش را بفهمد.
این ویژگی را میتوان در طیف گستردهای از سینمای کشورهای این منطقه دید؛ از آرژانتین و شیلی گرفته تا کلمبیا، پرو و برزیل. با این حال، چیزی که این آثار را به هم نزدیک میکند لزوماً یک سبک تصویری واحد نیست. وجه مشترکشان بیشتر در نوع نگاه است: نگاه به تاریخ، طبقه، استعمار، طبیعت، خانواده و هویت از زاویهای که همیشه با روایتهای رسمی فاصله دارد.
چرا سینمای مستقل آمریکای جنوبی اینقدر به فضا و سکوت وابسته است؟
یکی از اولین چیزهایی که هنگام تماشای بسیاری از فیلمهای هنری آمریکای جنوبی به چشم میآید، اهمیت فضاست. فیلمساز همیشه عجله ندارد که شخصیت را از یک نقطه به نقطه دیگر برساند. گاهی دوربین چند لحظه بیشتر روی یک اتاق میماند. گاهی شخصیت در قاب کوچک است و محیط اطرافش بخش بزرگی از تصویر را اشغال کرده است. این انتخاب صرفاً زیباییشناسانه نیست. فضا در این فیلمها معمولاً بخشی از معنای داستان است.
خانهای کهنه میتواند نشانه فروپاشی یک طبقه اجتماعی باشد. جنگل میتواند حافظهای باشد که هنوز از استعمار و خشونت تاریخی رها نشده است. شهر میتواند تصویری از شکاف طبقاتی باشد و روستا جایی باشد که گذشته هنوز در زندگی امروز حضور دارد.
به همین دلیل فیلم های هنری اتمسفریک آمریکای جنوبی معمولاً نیازمند تماشای آرامتری هستند. قرار نیست هر چیزی همان لحظهای که روی پرده ظاهر میشود، توضیح داده شود.
واقعگرایی در این سینما همیشه به معنی واقعیت خشک و مستندگونه نیست
وقتی از واقعگرایی در سینمای آمریکای جنوبی حرف میزنیم، نباید آن را با دوربین لرزان، نور طبیعی یا بازیگران غیرحرفهای یکی بدانیم. واقعگرایی میتواند شکلهای بسیار متفاوتی داشته باشد.
گاهی یک فیلم کاملاً شاعرانه است، اما درباره مسئلهای واقعی حرف میزند. گاهی داستان ساختگی است، ولی بازیها و فضا آنقدر طبیعیاند که احساس میکنیم دوربین به جای ساختن یک جهان، فقط پرده را کنار زده است.
در بسیاری از این آثار، مرز میان داستان و مشاهده عمداً باریک میشود. شخصیتها شبیه آدمهایی هستند که ممکن است هر روز در خیابان ببینیم، نه قهرمانهایی که برای سینما طراحی شدهاند.
این همان ویژگیای است که میتوان در بسیاری از درام های بومی و مستندگونه منطقه پیدا کرد؛ فیلمهایی که زندگی روزمره، فرهنگ محلی و تاریخ اجتماعی را بدون تبدیل کردن آنها به یک درس تاریخی وارد روایت میکنند.
La Ciénaga 2001 ؛ وقتی فروپاشی یک خانواده در سکوت اتفاق میافتد
سینمای آمریکای جنوبی بارها نشان داده که برای ساختن یک درام قدرتمند لازم نیست اتفاق بزرگی رخ دهد. گاهی کافی است چند نفر را در یک خانه قرار دهید و اجازه دهید تنشهایی که مدتها سرکوب شدهاند، خودشان را نشان دهند.
La Ciénaga ساخته لوکرسیا مارتل یکی از نمونههای مهم همین رویکرد است. فیلم به جای اینکه بحران خانواده را با اتفاقهای بزرگ و توضیحات مستقیم تعریف کند، آن را در جزئیات روزمره، سکوتها، نگاهها و رفتار شخصیتها پخش میکند.
در چنین فیلمی، حتی یک استخر کثیف یا یک بعدازظهر بیحوصله میتواند به بخشی از زبان بصری اثر تبدیل شود. گرما و رطوبت فقط شرایط آبوهوایی نیستند؛ بخشی از احساس خفگیای هستند که شخصیتها تجربه میکنند.
این شیوه روایت یکی از مهمترین تفاوتهای سینمای مؤلف با سینمای داستانگو به معنای کلاسیک است. فیلم به جای اینکه بگوید «این خانواده در حال فروپاشی است»، شرایطی میسازد که مخاطب خودش این فروپاشی را احساس کند.
Zama 2017؛ استعمار وقتی به یک وضعیت ذهنی تبدیل میشود
بعضی فیلمهای تاریخی بیشتر از آنکه درباره گذشته باشند، درباره ذهنیتی هستند که گذشته برای زمان حال باقی گذاشته است.
Zama ساخته لوکرسیا مارتل یکی از نمونههای برجسته این رویکرد است. فیلم به جای ساختن یک ماجراجویی تاریخی کلاسیک، فضای خفهکنندهای میسازد که در آن انتظار، قدرت، انزوا و فروپاشی تدریجی هویت به اندازه اتفاقهای بیرونی اهمیت دارند.
شخصیت اصلی در محیطی گرفتار شده که ظاهراً کنترل آن را در دست دارد، اما در عمل خودش بخشی از یک ساختار بزرگتر است. هرچه زمان میگذرد، این توهم کنترل بیشتر از بین میرود.
مارتل تاریخ را به یک دکور زیبا تبدیل نمیکند. برعکس، جهان فیلم عمداً ناراحتکننده و گاهی پوچ به نظر میرسد. همین انتخاب باعث میشود استعمار فقط یک مفهوم تاریخی باقی نماند؛ به تجربهای روانی تبدیل شود.
در اینجا زیباییشناسی فیلم به مضمون آن وصل است. قابها، صداها، فاصله شخصیتها و حتی اطلاعاتی که فیلم از مخاطب پنهان میکند، همه در ایجاد همین حس بیثباتی نقش دارند.
The Milk of Sorrow 2009؛ حافظهای که از نسلها عبور میکند
یکی از ویژگیهای مهم سینمای مستقل منطقه، توجه به زخمهایی است که با پایان یک اتفاق تاریخی لزوماً تمام نمیشوند.
The Milk of Sorrow ساخته کلودیا یوسا از همین زاویه اهمیت پیدا میکند. فیلم درباره ترسی است که از یک نسل به نسل دیگر منتقل میشود و نشان میدهد خشونت تاریخی چگونه میتواند مدتها بعد از پایان خود، در بدن و ذهن انسانها باقی بماند.
در اینجا حافظه فقط چیزی نیست که شخصیت آن را به یاد بیاورد. حافظه تبدیل به بخشی از رفتار، ترس و رابطه او با جهان شده است.
همین نگاه باعث میشود فیلم از یک درام اجتماعی ساده فاصله بگیرد. فیلم نمیخواهد فقط بگوید چه اتفاقی افتاده است؛ میپرسد وقتی یک جامعه با خشونت تاریخی زندگی کرده، اثر آن دقیقاً کجا باقی میماند؟ در تاریخ؟ در خانواده؟ در بدن؟ یا در نسلی که خودش آن اتفاق را ندیده است؟
Embrace of the Serpent 2015؛ وقتی جنگل دیگر منظره نیست
گاهی یک فیلم آنقدر با فضای جغرافیایی خودش یکی میشود که تصور کردن داستان در محیطی دیگر تقریباً غیرممکن است. Embrace of the Serpent یکی از روشنترین نمونههای این اتفاق است.
سیرو گوئرا در این فیلم آمازون را به یک کارتپستال عجیب و زیبا تبدیل نمیکند. اتفاقاً یکی از انتخابهای مهم فیلم این است که تقریباً تمام جهان آمازون را در سیاهوسفید میبینیم. تصمیمی که در نگاه اول ممکن است عجیب به نظر برسد، اما به تدریج مشخص میشود بخشی از منطق خود فیلم است.
روایت میان دو سفر در دو دوره زمانی حرکت میکند و شخصیت کاراماکاته، شمن بومی، در مرکز این دو مسیر قرار دارد. این ساختار دوگانه باعث میشود مخاطب فقط شاهد یک سفر جغرافیایی نباشد؛ بلکه تفاوت نگاه انسان غربی و جهانبینی بومی را نیز در طول زمان دنبال کند.
فیلم از سفر دو پژوهشگر غربی در آمازون استفاده میکند تا رابطه میان دانش، قدرت و استعمار را زیر سؤال ببرد. در پس ماجراجویی ظاهری، داستانی تلخ درباره نابودی فرهنگهای بومی و خشونتی که در جریان بهرهبرداری از منطقه اتفاق افتاده وجود دارد.
اما شاید مهمترین تصمیم زیباییشناسانه فیلم همان سیاهوسفید بودن آن باشد. گوئرا در گفتوگوهایش توضیح داده که تصاویر تاریخی کاوشگران و ظاهر عکسهای قدیمی آمازون در شکلگیری این انتخاب نقش داشتهاند؛ تصاویری که جنگل را از کلیشه معمول «بهشت سبز و عجیب» جدا میکردند.
نتیجه، تصویری از آمازون است که بیشتر از آنکه چشم را با رنگهایش تسخیر کند، ذهن را درگیر میکند. با حذف رنگ، بافت، نور، مه، آب، چهرهها و سایهها اهمیت بیشتری پیدا میکنند.
حتی صدا نیز در این فیلم اهمیت ویژهای پیدا میکند. وقتی تصویر از رنگ خالی شده، مخاطب بیشتر به صداهای محیط، سکوت و حرکت در جنگل توجه میکند. این مسئله با مضمون فیلم نیز ارتباط دارد؛ جهانی که در آن «دیدن» تنها راه شناختن طبیعت نیست.
از سوی دیگر، فیلم از بازیگران و زبانهای بومی استفاده میکند تا جهان آمازون فقط از نگاه شخصیتهای غربی تعریف نشود. این انتخاب کمک میکند کاراماکاته صرفاً یک راهنمای محلی در داستان یک ماجراجوی غربی نباشد؛ خودش صاحب نگاه و جهانبینی باشد.
برای همین، Embrace of the Serpent یکی از نمونههای مهم شاهکارهای سینمای مستقل آمریکای جنوبی است؛ نه صرفاً به خاطر زیبایی تصاویرش، بلکه به این دلیل که فرم و مضمون در آن از یکدیگر جدا نیستند.
اگر این نوع سینمای بومی، آرام و اتمسفریک برایتان جذاب است، میتوانید برای اطلاعات بیشتر و صفحه اختصاصی فیلم به دانلود فیلم Embrace of the Serpent 2015 سر بزنید.
چرا Embrace of the Serpent یک فیلم «مستندگونه» ساده نیست؟
چون فیلم هرگز خودش را به بازسازی خشک یک سفر تاریخی محدود نمیکند. داستان از واقعیتهای تاریخی و نوشتههای دو کاوشگر الهام گرفته، اما سیرو گوئرا آنها را به بستری برای پرسش درباره حافظه، استعمار، دانش و رابطه انسان با طبیعت تبدیل میکند.
به همین دلیل، فیلم همزمان میتواند تاریخی، شاعرانه، سیاسی، ماجراجویانه و حتی متافیزیکی باشد. این ترکیب یکی از دلایلی است که آن را برای علاقهمندان سینمای هنری جذاب میکند.
Birds of Passage 2018؛ وقتی تاریخ از داخل یک خانواده روایت میشود
یکی از راههای سینمای مستقل برای نزدیک شدن به تاریخ، حذف فاصله میان تاریخ بزرگ و زندگی روزمره است. به جای اینکه درباره یک دوره تاریخی از بالا صحبت کند، دوربین وارد خانهها، خانوادهها و روابط شخصی میشود.
Birds of Passage از همین مسیر به تاریخ تجارت مواد مخدر در کلمبیا نزدیک میشود. اما چیزی که فیلم را جذاب میکند صرفاً موضوع جنایی آن نیست. مسئله اصلی، تغییر تدریجی ارزشهاست؛ اینکه وقتی پول و قدرت وارد یک جامعه میشوند، چه چیزی در روابط خانوادگی و اجتماعی تغییر میکند.
فیلم از عناصر سینمای گانگستری استفاده میکند، اما روح آن بیشتر به یک تراژدی خانوادگی نزدیک است. سنت، جاهطلبی، اقتصاد و خشونت در یک نقطه به هم میرسند و خانواده را وارد مسیری میکنند که دیگر بازگشت از آن ساده نیست.
این نوع روایت، یکی از ویژگیهای جذاب سینمای منطقه است: تاریخ را از پشت شیشه موزه نشان نمیدهد؛ آن را وارد زندگی آدمها میکند.
Nostalgia for the Light 2010؛ وقتی یک منظره همزمان گذشته و حال را در خود نگه میدارد
سینمای مستقل آمریکای جنوبی فقط درام داستانی نیست. مستندهای هنری منطقه نیز بارها نشان دادهاند که چگونه میتوان یک موضوع سیاسی یا تاریخی را با زبان تصویر و تأمل شخصی روایت کرد.
Nostalgia for the Light ساخته پاتریسیو گوسمان نمونه درخشانی از همین رویکرد است. در بیابان آتاکاما، دو نوع جستوجو کنار یکدیگر قرار میگیرند: جستوجوی ستارهها و جستوجوی بقایای انسانهایی که در دوره دیکتاتوری ناپدید شدهاند.
همین ایده ساده، به یکی از زیباترین استعارههای سینمای مستند تبدیل میشود. آسمان میلیاردها سال از تاریخ جهان را در خود دارد و زمین نیز تاریخ انسانهایی را که هنوز کسی منتظر پیدا کردنشان است.
فیلم به جای آنکه صرفاً اطلاعات سیاسی ارائه دهد، از منظره، سکوت و گفتوگو استفاده میکند تا رابطه میان حافظه و زمان را بسازد.
اینجا طبیعت فقط طبیعت نیست. تبدیل به آرشیوی میشود که در برابر فراموشی مقاومت میکند.
زیباییشناسی در سینمای هنری آمریکای جنوبی چه تفاوتی با «زیبا فیلم گرفتن» دارد؟
یک اشتباه رایج درباره سینمای هنری این است که تصور کنیم اگر فیلمی قابهای زیبا داشته باشد، پس فیلم هنری است.
اما زیباییشناسی واقعی زمانی اتفاق میافتد که شکل فیلم با معنای آن ارتباط داشته باشد.
سیاهوسفید بودن Embrace of the Serpent فقط یک انتخاب زیبا نیست. با نگاه فیلم به عکسهای تاریخی، طبیعت و رابطه انسان با محیط ارتباط دارد.
سکوتهای طولانی در یک درام خانوادگی فقط برای ایجاد حس هنری نیستند؛ میتوانند نشانه ناتوانی شخصیتها در برقراری ارتباط باشند.
قاب ثابت ممکن است فقط قاب ثابت نباشد؛ شاید فیلمساز بخواهد مخاطب را مجبور کند مدتی در همان موقعیت بماند، بدون اینکه با تدوین سریع راه فراری برایش بسازد.
به همین دلیل، در فیلم های هنری اتمسفریک فرم معمولاً بخشی از داستان است. اگر موسیقی، نور، رنگ، صدا یا ریتم را از فیلم حذف کنیم، بخشی از معنای آن نیز از بین میرود.
چرا طبیعت در سینمای آمریکای جنوبی یک شخصیت است؟
در سینمای جریان اصلی، طبیعت اغلب پسزمینهای برای ماجراست. جنگل، کوه یا بیابان جایی هستند که داستان در آنها اتفاق میافتد.
اما در بسیاری از فیلمهای آمریکای جنوبی، طبیعت خودش وارد رابطه با شخصیتها میشود.
جنگل میتواند چیزی را پنهان کند. رودخانه میتواند مسیر زندگی باشد. بیابان میتواند حافظه را حفظ کند. گرما میتواند فشار روانی را بیشتر کند و باران میتواند ریتم یک زندگی را تغییر دهد.
این نوع نگاه به طبیعت با سنتهای بومی بسیاری از جوامع منطقه نیز ارتباط پیدا میکند؛ جایی که طبیعت الزاماً یک شیء بیرونی برای استفاده انسان نیست.
Embrace of the Serpent شاید یکی از روشنترین نمونهها باشد. در آن، آمازون فقط محلی برای سفر شخصیتها نیست. جهانبینی شخصیت بومی فیلم اساساً رابطه دیگری با طبیعت دارد؛ رابطهای که در تضاد با نگاه استعماری و استخراجمحور قرار میگیرد.
به همین دلیل، وقتی فیلمی از آمریکای جنوبی را میبینیم که طبیعت در آن چنین حضور پررنگی دارد، بهتر است فقط از «فیلمبرداری زیبا» حرف نزنیم. باید بپرسیم طبیعت در منطق خود فیلم چه معنایی دارد.
سینمای بومی؛ ر
وایت کردن بدون اینکه فرهنگ محلی به دکور تبدیل شود
یکی از خطرهای فیلمهایی که درباره فرهنگهای بومی ساخته میشوند این است که فرهنگ محلی را به یک منظره عجیب و تماشایی برای مخاطب خارجی تبدیل کنند.
در این حالت، لباس، موسیقی، زبان و آیینها حضور دارند، اما خود مردم تقریباً هیچ کنترلی بر روایت ندارند.
سینمای هنری آمریکای جنوبی در بهترین نمونههایش تلاش میکند از این دام فاصله بگیرد. البته هیچ فیلمی را نمیتوان صرفاً به خاطر حضور بازیگران بومی یا استفاده از زبان محلی «اصیل» دانست. مسئله مهمتر این است که چه کسی روایت را تعریف میکند و جهان شخصیتها چقدر جدی گرفته میشود.
در Embrace of the Serpent، قرار دادن کاراماکاته در مرکز روایت اهمیت زیادی دارد. داستان قرار نیست فقط درباره دو مرد غربی باشد که وارد جنگل میشوند و چیزهای عجیبی میبینند. نگاه شخصیت بومی تبدیل به یکی از پایههای اصلی فیلم میشود.
این تفاوت کوچکی نیست. وقتی دوربین از زاویه دیگری به یک جهان نگاه میکند، خود تعریف «واقعیت» هم تغییر میکند.
چرا این فیلمها معمولاً ریتم آهستهتری دارند؟
ریتم آهسته در سینمای هنری الزاماً به معنی کمبود اتفاق نیست.
گاهی فیلمساز عمداً زمان بیشتری به یک موقعیت میدهد تا مخاطب قبل از قضاوت کردن، آن را تجربه کند.
در سینمای جریان اصلی، اگر شخصیتی وارد جنگل شود، معمولاً انتظار داریم اتفاقی رخ دهد. در سینمای اتمسفریک، ممکن است خود راه رفتن در جنگل اتفاق اصلی باشد.
این تفاوت، برای مخاطبی که به تدوین سریع و روایت بسیار فشرده عادت کرده، ممکن است در ابتدا عجیب باشد. اما اگر اجازه بدهیم فیلم ریتم خودش را پیدا کند، چیزهایی را میبینیم که روایت سریع معمولاً از بین میبرد: تغییر نور، صداهای محیط، نگاه شخصیت، فاصله میان آدمها و رابطه آنها با فضا.
به همین دلیل، بعضی از بهترین فیلمهای مستقل آمریکای جنوبی بیشتر شبیه تجربه هستند تا محصولی که صرفاً باید داستانش را دنبال کنیم.
استعمار در این سینما فقط یک موضوع تاریخی نیست
یکی از مضمونهایی که بارها در سینمای آمریکای جنوبی بازمیگردد، مسئله استعمار و پیامدهای آن است.
اما فیلمهای جدیتر معمولاً به بازسازی چند صحنه تاریخی اکتفا نمیکنند. آنها میپرسند استعمار بعد از پایان رسمی خود چه چیزهایی باقی گذاشته است؟ چه کسی صاحب زمین است؟ چه کسی حق تعریف کردن تاریخ را دارد؟ دانش متعلق به چه کسی است؟ و وقتی یک فرهنگ تقریباً نابود میشود، چه چیزی از آن باقی میماند؟
Embrace of the Serpent این پرسشها را از طریق رابطه میان کاوشگران غربی و جهان بومی آمازون مطرح میکند. فیلم در کنار زیبایی طبیعت، خشونت ناشی از بهرهبرداری استعماری و نابودی جوامع بومی را نیز به تصویر میکشد.
در چنین فیلمهایی، طبیعت زیبا و تاریخ تلخ کنار یکدیگر قرار میگیرند. همین تضاد است که تصویر را از یک منظره توریستی جدا میکند.
این سینما برای چه مخاطبی مناسب است؟
اگر دنبال فیلمهایی هستید که در همان ده دقیقه اول همهچیز را توضیح بدهند، احتمالاً بخشی از سینمای مستقل آمریکای جنوبی برایتان کند خواهد بود.
اما اگر از فیلمهایی لذت میبرید که بعد از تمام شدنشان هنوز چیزی برای فکر کردن باقی میگذارند، این سینما میتواند یکی از غنیترین تجربههای ممکن باشد.
این فیلمها برای مخاطبی مناسباند که از قاببندی، صدا، سکوت، نور، طبیعت، فرهنگ و جزئیات رفتاری شخصیتها لذت میبرد؛ مخاطبی که دوست دارد گاهی فیلم را نه فقط برای فهمیدن داستان، بلکه برای تجربه کردن یک جهان تماشا کند.
خصوصاً اگر به درام های بومی و مستندگونه علاقه دارید، سینمای آمریکای جنوبی مجموعهای از تجربههای متفاوت را پیش رویتان میگذارد؛ از داستانهای خانوادگی گرفته تا فیلمهای تاریخی، سیاسی، شاعرانه و مستند.
سینمای مستقل آمریکای جنوبی چرا هنوز اهمیت دارد؟
شاید مهمترین دلیل اهمیت این سینما این باشد که اجازه نمیدهد جهان را فقط از یک زاویه ببینیم.
سینمای تجاری معمولاً به دنبال روایتهایی است که بتوانند برای مخاطب بسیار گستردهای قابل فهم باشند. این مسئله به خودی خود بد نیست، اما نتیجهاش گاهی حذف جزئیاتی است که به یک فرهنگ یا یک جامعه هویت میدهند.
سینمای مستقل فضای بیشتری برای این جزئیات دارد. میتواند درباره یک زبان کمتر شنیدهشده حرف بزند. میتواند اجازه دهد یک شخصیت بومی قهرمان باشد. میتواند داستانی را بدون پایانبندی کاملاً روشن تمام کند. حتی میتواند مخاطب را مجبور کند برای چند دقیقه فقط به یک منظره نگاه کند.
همین آزادی است که به شاهکارهای سینمای مستقل آمریکای جنوبی شخصیت میدهد.
آنها همیشه فیلمهای راحتی نیستند. گاهی کندند، گاهی تلخاند و گاهی عمداً مخاطب را از جواب قطعی محروم میکنند. اما درست به همین دلیل، بعد از تمام شدنشان بهسادگی از ذهن خارج نمیشوند.
در نهایت؛ سینمایی که بیشتر از داستان، جهان میسازد
اگر بخواهیم سینمای هنری و مستقل آمریکای جنوبی را در یک ویژگی خلاصه کنیم، شاید بهتر باشد از «اعتماد به تصویر» حرف بزنیم.
اعتماد به اینکه یک رودخانه میتواند چیزی درباره تاریخ بگوید. یک خانه میتواند شخصیت داشته باشد. سکوت میتواند دیالوگ باشد و طبیعت میتواند بخشی از روایت باشد.
در چنین سینمایی، فیلمساز همیشه مجبور نیست همهچیز را توضیح دهد. گاهی کافی است جهانش را بسازد و اجازه دهد مخاطب در آن قدم بزند.
Embrace of the Serpent یکی از بهترین نمونههای همین رویکرد است. فیلمی که آمازون را نه بهعنوان یک منظره عجیب، بلکه بهعنوان جهانی زنده و صاحب حافظه میبیند؛ جهانی که در آن استعمار، دانش، طبیعت و هویت به یکدیگر گره خوردهاند. انتخاب سیاهوسفید، ساختار دوگانه روایت و تمرکز بر نگاه بومی همگی در خدمت همین ایده قرار گرفتهاند.
و شاید همین ویژگی باشد که سینمای مستقل آمریکای جنوبی را برای دوستداران سینمای مؤلف جذاب میکند. این فیلمها فقط نمیخواهند داستانی را تعریف کنند؛ میخواهند راه دیگری برای نگاه کردن به جهان پیشنهاد دهند.
گاهی آرام، گاهی خشن، گاهی شاعرانه و گاهی مستندگونه؛ اما تقریباً همیشه با این حس که پشت هر تصویر، تاریخی وجود دارد که هنوز تمام نشده است.
دیدگاه های کاربران
جهت ثبت دیدگاه ثبت نام کنید یا وارد شوید